Timothy Segers werkt als kunstenaar op het snijvlak van publieke ruimte, materiële ecologie en culturele infrastructuur. Met Occidental Prosper onderzoekt hij hoe cultuur kan functioneren als een soort *soft grid*: een zachte infrastructuur die zich als een gemeengoed verhoudt tot onze behoeften, niet alles van nul opbouwt, maar inhaakt op stromen die er al zijn – lucht, water, materialen, maar ook verkeer, data en sociale dynamieken.

In projecten zoals UTOP, PLASTIEK en FUNTIME test Segers hoe beeldtaal letterlijk mee kan sturen: hoe een sculptuur een luchtstroom kan buigen, of hoe een plastic lijn een publiek kan herorganiseren. Zijn werken functioneren als instrumenten om de verdeling van ruimte, comfort en toegang voelbaar te maken, zonder die meteen in cijfers of beleidsdiagrammen te moeten vatten.

Wat Segers nu wil uitdiepen, is de vraag hoe zo’n soft grid zich kan verhouden als toegepaste cultuur: wat betekent het als we gecontroleerde luchtstromen, materiaalcycli en gedeelde sculpturale infrastructuur inzetten als publieke nutsvoorziening? Kunnen we via cultuur nieuwe modellen testen voor klimaatadaptatie, mobiliteit en gelijkheid – niet als illustratie van beleid, maar als concrete, ervaarbare laag in het dagelijks leven?