Miekes prak­tijk draait voor­al om de inter­ac­tie tus­sen haar werk, de toe­schou­wer en de omge­ving waar­in het zich bevindt. Haar sculp­tu­ren zijn objec­ten die men­se­lij­ke ver­lan­gens en behoef­ten bij­na per­so­ni­fi­ë­ren. Door hen der­ge­lij­ke eigen­schap­pen toe te ken­nen krij­gen de sculp­tu­ren een eigen­zin­nig en tege­lijk ver­trouwd karak­ter. Ze beschouwt hen als uit­no­di­gin­gen, groot of klein, voor zin­tuig­lij­ke erva­rin­gen en fysie­ke ont­moe­tin­gen. Voor haar is het essen­ti­eel dat haar werk niet alleen visu­eel aan­spreekt als ook emo­ti­o­neel en fysiek resoneren.