De kunstpraktijk van Gert De Clercq kan worden beschouwd als een analytische en autonome benadering van ambiguïteit, associaties, instructies en vorm. Beelden, objecten en installaties zijn zelden definitief. Ze blijven van tijdelijke aard of behouden een modulair karakter. Soms worden toeschouwers betrokken bij de activering van het werk, om hun perceptie uit te dagen en het ruimtelijk bewustzijn te benadrukken.