Nog steeds wol wol wol. De voorraad is stevig geslonken. Vele eindjes wol werden dagen na dagen aan elkaar geknoopt en gehaakt tot een sculptuur.
Vijf meter lang en al massaal veel kilo's, tot nu toe.
Voor Oskariawaxa, de draak. Het is de draak in mij. Letterlijk. Je zou het een zelfportret kunnen noemen. Ik voel wanneer ze met me speelt, me serieus neemt of onnozel koppig de draak uithangt.
Nog steeds weet ik niet of ik haar tot leven wek of haar laat slapen.
Een nest krijgt ze alleszins. Een ei erin ook.
Ze mag stilaan wel af geraken.