Danny Bloes debuteerde met werk dat aansloot bij de fantastische kunst en evolueerde geïnspireerd door de realiteit naar een symbolische beeldtaal. Een overzicht van zijn oeuvre laat blijken dat hij bewust niet deelneemt aan actuele kunsttrends. Geen zoektocht naar vernieuwing omwille van de vernieuwing. Hij koestert met respect de verworvenheden van de traditie, maar staat ook open voor de eigentijdse beeldtaal.
Zijn composities visualiseren een esthetisch en irreëel samenspel van expressieve, beeldende elementen en symbolische voorstellingen die paradoxaal harmoniëren binnen een beeldend communicatienetwerk. Het zijn metaforen geïnspireerd door persoonlijke ervaringen, verlangens, gemoedsstemmingen, belangstelling, observaties en filosofische gedachten. In essentie is zijn werk ambigue, gelijktijdig open en mysterieus, geordend en chaotisch, hypothetisch en definitief. Voorstellingen die als doel hebben om de beschouwer te doen nadenken over de wijze waarop wij existeren.
Door de afwezigheid van titels of een verklarende lijst van symbolische betekenissen heeft de toeschouwer geen expliciet referentiekader. Het is niet de bedoeling van de kunstenaar dat de toeschouwer de subjectieve kerngedachte die aan de basis ligt van de compositie, het cryptisch gestelde thema, probeert te achterhalen. Hij wordt ertoe uitgenodigd een eigen interpretatie te geven, geleid door eigen ervaringen, complexie en filosofische bedenkingen.