Mijn werk bestaat uit reeksen die vaak meerdere jaren omvatten en gelijktijdig naast elkaar bestaan. Ze ontwikkelen zich vloeiend, voortkomend uit een lopende reeks of uit een indruk, iets dat mij bijblijft. Mijn methodes overlappen tussen de verschillende reeksen: ik gebruik herhaling, tijd, en het verwijderen van materie om nieuw materiaal te creeeren. Systemen en hun 'fouten' spelen daarbij vaak een belangrijke rol. Op dit moment werk ik aan twee reeksen die ik hieronder verder toelicht.

De eerste reeks is ontstaan vanuit de observatie hoe het wonen in België mijn taalgebruik heeft gevormd. De manier waarop ik een zin opbouw komt niet langer overeen met de manier waarop dit mij geleerd is. Ik kan echter niet precies aangeven waar het wringt. In de tweede taal die ik spreek mis ik subtiliteiten waardoor taal gesimplificeerd wordt. De overgang tussen textiel en taal is een beweging die centraal staat in mijn werk. De woorden textiel en tekst stammen beide etymologisch af van het Latijnse woord 'texere ', wat 'to weave ' betekent: samenvoegen, construeren, fabriceren. Dit leidde tot het maken van schematische tekeningen gebaseerd op kruissteekpatronen, waarbij elk teken staat voor een kruissteek in een specifieke kleur. Deze werden aanvankelijk willekeurig gerangschikt, waardoor er beelden ontstonden zonder vooraf te weten wat ze zouden worden. Ik beschouw de tekens als een taal: een systeem op basis van regels met betekenissen die we samen definiëren. Deze tekeningen zet ik om naar verschillende andere vormen en technieken om op deze manier de beperkingen en verrijkingen van taal en vertaling bloot te leggen. Tijdens dit voortdurende proces stel ik steeds opnieuw de vraag: vormt taal betekenis of vormt betekenis taal?

De tweede reeks vertrok vanuit het idee dat bovenstaande schematische tekeningen als 'hulpmiddelen' fungeren naar 'het echte werk'. Dit bracht mij op het idee om tekenmaterialen te ontwikkelen die als op zichzelf staande werken kunnen bestaan. Binnen deze reeks bestaan er twee sporen. In het ene spoor verwijs ik naar een nog niet bestaand beeld, een beeld dat je zelf nog moet tekenen. Zoals in de installatie, many shades of a future work, waarbij het werk bestaat uit twaalf kleuren, elk opgebouwd uit 84 nuances. Samen vormen zij een palet van 1008 verschillende kleuren zodat je alle ' tools' in handen hebt om te tekenen wat je maar wilt. Het andere spoor vertrekt vanuit een bestaand beeld dat uiteen gezet wordt in verschillende kleuren. Een werk binnen deze context is gebaseerd op het beeld van een beschimmelde mandarijn, waarvan het feloranje oppervlak langzaam wordt overgenomen door schimmel. De huidachtige textuur die geleidelijk verdwijnt en vervangen wordt door een harige, wit-groen-grijzig structuur. Een schimmel die langzaam de mandarijn doet verdwijnen en overneemt. Vanuit dit beeld onderzoek ik processen van transformatie en verval. Wanneer houdt een mandarijn op een mandarijn te zijn, hoe wordt een mandarijn gedefinieerd en wanneer valt die definitie uiteen?