Sinds ik midden in de velden van de Westhoek woon, is het landschap een onuitputtelijke
bron van inspiratie geworden. De uitgestrekte vlaktes, de lage horizonlijn en de overweldigende
openheid daarboven grijpen me telkens opnieuw aan. Er zit iets desolaats in deze streek
maar ook iets troostends. In mijn schilderijen probeer ik die weidsheid en desolaatheid tastbaar
te maken. De werken zijn klein van formaat, een stille reflectie van hoe ik me verhoud tot deze plek.
De leegte, de stilte, het licht... Ze vormen de taal waarmee ik schilder.
Elk werk is een poging om de sfeer van dit landschap te vatten, niet in grote gebaren
maar in ingetogen observatie. Het zijn stille weerspiegelingen van wat ik hier zie en ervaar.
Niet bedoeld als exacte weergaves, maar als indrukken van een landschap dat me diep raakt.