Een schilderij, een werk is eigenlijk nooit af?
Eeuwig twijfelen.
Maar ergens moet je stoppen.
Ze zijn ontstaan uit pure goesting en enthousiasme. Niks meer. Niks minder.
Uit ploeteren en wroeten in den hof.
Met ‘t brein op oneindig.
Tussen bloemen en planten die doordrongen en overgoten zijn met de ziel van je lief.
Zij is eigenlijk de schuldige van deze mijmeringen met verf.
Hoe zij zich elke zondag overgeeft aan haren hof.
Haar bloemen.
Zalig om te zien
te voelen
en te ruiken.
‘t is daar tijdens de ontsnappingen in haren hof
dat dit begon

Tussen ‘t wieden, zaaien, snoeien, schuppen, plukken, schikken, kijken en verwonderen
vraagt ge u dan af hoe alles wat ge daar ziet te schilderen zou zijn.
Is dat wel te vatten met wat verf?

En dan begint ge
vol enthousiasme

En dan citeer ik graag ff
Barbara Baert (Turnhout, 1967) hoogleraar verbonden aan de Onderzoeksgroep Kunstwetenschappen van de Faculteit Letteren aan de KU Leuven.[2] Zij doceert in de vakgebieden van de beeldanalyse, iconologie, kunsttheorie en middeleeuwse kunst.

Zij zegt het volgende over enthousiasme
Het is de wil en het vermogen
om iets te kunnen scheppen
om er anderen mee te kunnen infecteren
waarbij het niet gaat over perfectie
Maar wel om te laten zien wie je bent.

Impulsief, intuïtief, bezield en uit den buik

één bloem,
nog één, en nog één,
nog één